بسم رب المهدی (عج)

يا مبدل السيئات بالحسنات

عيد است همه لباس نو پوشيده اند حتي درختان حتي زمين که مدتي بود به جاي سبزه هايي که او را به اوج برسانند از يخ پوشيده شده بود پوششي که حتي به او اجازه ديدن خورشيد کم نور زمستان را نمي داد وقتي مينگري ميبيني که برخي علاوه بر پوشيدن لباس نو به اصلاح ظاهر و باطن نيز رسيده اند شاخه هاي نو و شاخه هايي که خود خشک شده و راه را براي صعود شاخه هاي بالايي مهيا کرده اند در اين ميان درختاني را ميبيني که نه تنها رشد نکرده اند بلکه اصلاح خود را نيز به دست ديگران سپرده اند درختان گوشه خيابان و يا در ميان ميدانها و يا بلوارها که ديگر نميتوان گفت طبيعي اند چون انسانها آنها را به هر شکلي که خواسته اند ؟آراسته اند به شکل پرنده يا حتي پيچ پيچي و هر آنچه در يک ذهن کوچک ميگنجداما من ميخواهم خودم را به تو بسپارم مي خواهم طبيعي باشم نمي خواهم افکار انسانهاي ديگر مرا بسازدمن مي خواهم هرس کننده ام رشد دهنده ام وبالا برنده ام همهي زندگي ام تو باشي همين  ...

 هیچ چیز جز سکوت جان ترک خورده وسرزمین قلب انسان را با خود نمی برد به اوج وتنگنای قربت تا تشنگی روز افزون آنرا با حضوری آرام گرداند که به وسعت یک حس ناشناخته است حسی که می دانی چیست اما نمی دانی چیست نمیدانی!!کفش هایت را در می آوری در این وادی با کفش آمدن خطاست و دلت را از کوله بار های سنگین خالی می کنی آری سنگین بار آمدن هم خطاست پای بر خاکی میگذاری که آسمانی است آخر بعد از میهمانی است راستش دلم گرفته است اینکه میهمانی تمام شده و چندین هفته دور گشته ام مرا آتش مزند اما شبنم مهرت آرامم میکند نمیدانم چرا نوشته ام مناجات گونه شد اما... خدایا آمده ام بگویم بدون کمکت هرگز نمیتوانم این بار آمده ام اعتراف کنم که در اوج سختی ها بود که به من فرصت دادی حتی با امتحانات کوچک گفتی قبول شو تو را بالا می برم تو را به اوج می رسانم تورا برای خودم جدا میکنم اما خدا من آنم که در همان امتحانات کوچک هم باز مانده ام خدایا حتی سختی هایی که برای پاک شدن گناهانم به من دادی مرا بالا نبر د بلکه با ناشکری هایم مرا به پایین کشاندخدایا اما تو :

آنچنان آمدی و با دل من حرف زدی گوییا مدتهاست در دلم جا داری

وتو یکبار نگفتی این راز با دل غمدیدم

 و من غرق در این عشق چنان آمده ام که نه انگار همان عبد ذلیلم وحقیر

 و همان کوچک و مسکین و فقیر آنچنان کردی تو که فراموش کنم بد کردم

 و تو هر بار گرفتی دستم کاش یکبار به من میگفتی که نبودی آنکس که همیشه گفتم

 مهربانی کردی بخشیدی چشم پوشیدی و هر بار به نیکی همه را میدیدی

 آنچنان عاشق من بودی ومن خواب بدم گوش وچشمم نشنید

 آنچنان گفتی تو که دلم باور کرد که تو عاشق هستی و دل من معشوق

 وای بر من که چنان می کردم خلق لبخند زنند

حال این بنده بی نام و نشان آمده است که بگوید با تو

همه از آن تو بود آن سحر ها که گذشت آن زمانها که برفت

 قرص ماهی که به اول برگشت اما حال...

 ترس این وحشت رفتن بی تو ترس از مردن یک لحظه و ماندن بی تو

 نکند دور شود رحمت این اقیانوس از دل این برکه

 که سکون راه رسیدن ها را از برایش بسته است

وگل آلود شده بی تو وگر دور شود خواهد مرد

دل پروانه سوی شمع رخ یار بسوخت آمدم جان دهم اما رخ شیدایت کو ؟

سر سجاده شب ماه دلم رویت کو؟ روشنی بخش وصفای دل من بویت کو؟

دل من سوی زیارتکده یار برفت ای همه جان ودلم روشنی راهت کو؟

سوی دلدار برفتم همه دورم کردند نکند دور کنی بنده نوازیت کو؟

آب هم رنگ رخ چهره تو پنهان کرد باز کن لب وبگو، حرف زدنهایت کو؟

سوی تو رنگ شبم رنگ دگر خواهد داشت ای چراغ ره گمگشته من نورت کو؟

دلم از غصه بیداد زمان میگیرد غمگسار دل غمدیده من رویت کو؟

صبر بر جان ودلم نقش نینداخته است زودتر،تاب ندارم ره پایانت کو؟

وکسی گفت که دعوی به جز از عاشقی است عاشقی کن وسپس گو که خریدارت کو؟

مدعی بودی ومعشوق دلت را نشکست خار بودی نه گلی راه گلستانت کو؟

دل معشوق بزرگ است تو باور نکنی چشم پوشد زخطا ،شرم خطاهایت کو؟

در خیالت همه عمری گذری میکردی کاش یکبار حقیقت نگری ،حرفت کو؟

تو به دنبال رخ شمع همی میرفتی ره پروانه ره دیگری است راهت کو؟

آسمان دل معشوق به تو هیچ نگفت؟! خود ندانستی وگفتی رخ زیبایت کو؟

با همه معصیت و بار گناه و دعوی دل معشوق بگفتا دل زیبایت کو؟

تو کجایی دل معشوق تو را میخواند باز گوید که کجایی غم پنهانت کو؟

بعد اتمام همین شعر کمی فهمیدم که تو یکبار نگفتی عشق والایت کو؟